Yeryüzünden Gökyüzüne

“My shapes of confusion fit holes of frustration.

(Kafa karışıklığımın şekli hayal kırıklığımın boşluklarına cuk oturmuştu.)*                                                                      

I

Gökyüzüne bakmak istiyordum. Evde atarinin başında oturmaktan çok sıkıldığımı fark ettim bir anda. Dört bacaklı, yuvarlak plastik masanın plastik sandalyesinde oturmuş atari oynuyordum saatlerdir. Masanın üzerinde yığılı atari kasetleri, CD çaları da mevcut, o dönem için son teknoloji olan kaset çalar ve kaset çaların hemen yanında üst üste – yan yana yığılı bir sürü kasete bakıp iç geçirdim. Dışarı çıkmaya karar verdim.

Gökyüzüne zahmetsizce bakmak istiyordum. Gökyüzüne bakmak için kafamı yukarı kaldırmak zahmetine bile katlanmak istemiyordum. Yere sırt üstü uzanıp gökyüzüne bakmak istiyordum. Kafamı mümkün olduğunca fazla oynatmadan benim kadrajıma giren kısmına bakmak istiyordum gökyüzünün. Bulutlar gözümün önünden geçer de bir hareket olursa ne ala ama herhangi bir hareket olmasa da mavi ve berrak bir gökyüzüne bakmanın tadını çıkarmak bile kafi idi.

Haziran ayının son günlerine yakışır bir sıcaklık olmaması evden dışarı adım attığımda beni çok mutlu etti. Adana’nın güneşli ama pek de sıcak olmayan nadir günlerinden biri idi. 1998 Dünya Kupasının son 16 turu aşaması bu akşam başlayacaktı. İki – üç müzik albümü kaseti almak yerine paraya kıyıp aldığım panini albümünde eşleşmelere ve maç programına baktığımda bugün İtalya – Norveç ve Brezilya – Şili maçlarının olduğunu gördüm. İtalya – Norveç maçı 16:30’da başlayacaktı. Dışarı çıkmayı tercih ettiğim için izleyemeyecektim. Brezilya – Şili maçı ise akşam saat 21:30’da idi. O maçı kaçırmayacağıma sevinerek BMX bisikletime atladım ve lojmanın çıkış kapısına doğru pedalladım.

Lojmanda yaşıyorduk. Babam ülkenin en eski Kamu İktisadi Teşebbüslerinden (KİT) biri olan DSİ’de mühendis olduğu için DSİ’nin Seyhan Baraj Gölü’nün hemen kıyısında ve ormanın içinde yer alan personel lojmanında yaşamakta idik. Baraj gölünün yanından geçen yol lojmanları ikiye bölüyordu. İki farklı lojman vardı. Biz göl kıyısında kalan değil de daha sık ağaçların olduğu, iç bölgede kalan lojmanda yaşamakta idik. Bisikletime atlayıp bizim lojmandan çıktım ve göl kenarında kalan lojmana doğru pedalladım.

Bisikletin pedallarına abanmış hızla ilerlerken gökyüzüne bakmak istediğim yere de karar verdim. Göl kenarındaki bölgede kalan lojmanın hemen girişindeki beton ayaklı su deposu kulesinin olduğu noktaya gidip çimlere yatacaktım. Su deposu kulesinin etrafında alabildiğine geniş, yemyeşil ve gür çimlerin olduğu bir alan vardı, planım o bölgeye gidip yere sırt üstü yatmak ve gökyüzünü seyretmekti. Söz konusu bölgenin hemen yanında ise sık çam ağaçlarının arasından baraj gölünün kenarına inen ve zemini çam pürleri ile kaplanmış bir patika vardı. Gökyüzüne bakmaktan sıkılırsam biraz da Seyhan baraj gölünün yüzeyine bakarım diye düşündüm.

II

Gökyüzüne bakarken arada sırada elime bir şeyler alıp okumak istiyordum. Yol kenarındaki büfeden bir gazete alıp okumaya başladım. Spor sayfasından, yani gazetenin arka kısmından okumaya başlardım. Tüm sayfaları okumadan gazeteyi elimden bırakmazdım ama okumaya spor sayfalarından başlardım. Babam sürekli “reklamları, iş ve ölüm ilanlarını okumak zorunda değilsin” diye benimle uğraşırdı.

Su deposu kulesinin hemen önündeki çimlere sırt üstü uzanmış, başımın altına sırt çantamı koymuş biçimde gazete okuyordum. Dünya Kupası’nda bir gün önceki maçlar ile ilgili yazılara göz atmak istemiştim öncelikle. İngiltere – Kolombiya maçı yıldız tablosuna baktım. Beckham’a övgüler düzülüyordu. Bir gol atmıştı. Diğer golü atan Anderton için ise spesifik bir yorum tabi ki yoktu. Beckham yakışıklı idi, Anderton ise Beckham kadar yakışıklı değildi.

Romanya – Tunus maçı ile ilgili ise bir şey okumak istemedim ve çantamdan walkmanimi çıkarıp içine 60lık karışık kasetimi taktım ve walkmani çalıştırdım. No Doubt’ın “Don’t Speak” şarkısı çalmaya başladı. Okulda düzenlenen garden party’lerde (Anadolu Lisesi tedrisatı sebebi ile bahçe partisi yerine garden party deniyordu, ileride çalışmaya başlayacağım danışmanlık şirketinin kullandığı plaza dilinin ilk tohumları benim için Anadolu Lisesi’nde atılmıştı) ekseriyetle çalınan bu güzide eseri çok severim. Gökyüzüne bakarak dinlemeye ve mırıldanarak şarkıya eşlik etmeye başladım.

“…Our memories, well, they can be inviting
But some are altogether mighty frightening…”

(“…Hafızalarımız, evet, davetkâr olabilir

Ama bazıları da tamamen korkutucu olabilir…”)**

On dört yaşında biri için fazla iddialı bir cümle ama o yaşlarda iddialı cümlelere hemen ısınmaya daha teşne oluyor insanlar sanırım. Ergenliğin köpüklü buhranları…

No Doubt sonrasında çalmaya başlayan Oasis’in Wonderwall isimli şarkısı ise benim için bir marş gibi bir şey idi. 1996 yılında keşfettiğim bu şarkıyı dinlemekten asla sıkılmıyordum. Sırf bu şarkıyı çalabilmek için gitar kursuna yazılmak istemiştim. Annemin ve babamın başının etini yememe rağmen mümkün olmamıştı. Babamın; “O kadar enstrüman çalmak istiyorsan Gürkan amcan sana Kanun çalmayı öğretir.” cümlesini takip eden günlerin birinde bir ev ziyaretinde emrivaki bir şekilde kucağıma konulan kanun ve parmaklarıma geçirilen mızraplar ufak çaplı bir sinir krizi geçirmeme ve bir süre tüm müzik enstrümanlarından nefret etmeme sebep olmuştu.

“…And all the roads we have to walk are winding
And all the lights that lead us there are blinding
There are many things that I would like to say to you, but I don't know how…”

(…Ve yürümek zorunda olduğumuz tüm yollar dolambaçlı

Ve oraya götüren tüm ışıklar göz kamaştırıcı

Sana söylemek istediğim çok şey var, ama nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum…”)***

Wonderwall şarkısını kanun ile icra etseydim nasıl olurdu acaba diye düşünüp kendi kendime gülmeye başladım. Şimdi gülebiliyordum bu duruma. Üzerinden zaman geçmişti. Yeterince zaman geçtikten sonra her olay ilk seferinde uyandırdığından daha başka bir his uyandırabiliyor insanda. Bunu öğrenmek için on – on beş sene daha geçmesi gerekecekti gerçi benim için.

Gökyüzüne bakarken hayal kurmak istiyordum. Hayal kurmayı çok seviyordum. Bu yüzden ileride bir sinefil olacaktım. Başkalarının hayalleri ve hikayeleri idi filmler benim için. Bu esnada Prodigy – Firestarter gümbür gümbür giriş yapmıştı çalmaya. Yattığım yerde ritim tutup dans etmeye başladım. Yattığınız yerde dans etmeyi muhakkak deneyin, çok eğlencelidir. Bir su deposu kulesinin altında çimlere uzanmış Firestarter dinleyerek yattığım yerde dans ediyordum ve gökyüzüne bakmayı da ihmal etmiyordum.

“…I'm the bitch you hated, filth infatuated 
I'm the pain you tasted, fell intoxicated…”

(“Nefret ettiğin orospuyum, pisliğe tutkun

Tattığın acıyım, sarhoş eden…”)**** 

Bu şarkı bana Fenomen Ronaldo’yu çağrıştırmıştı. Namı diyar R9, hakiki Ronaldo…  R9’u savunmak durumunda kalan bir defans oyuncusuna R9'un söyleyebileceği bir şarkı idi en azından bence! Herkesin gelmiş geçmiş en iyi futbolcu Messi mi Cristiano Ronaldo mu tartışması yaptığı en hararetli dönemlerde bile ben her zaman” Fenomen Ronaldo ikisinden de iyi yahu!” demişimdir. Ha tüm zamanların en iyi futbolcusu zaten açık ara Maradona da, ondan sonra da Fenomen Ronaldo gelir. Ronaldo’yu izlerken izlediğim şeyin gerçekliğine inanmakta güçlük çekiyordum. Sürat, teknik, oyun aklı, bitiricilik, pasörlük vs. “Bir futbolcu bu özelliklerin hepsini birden nasıl barındırabilir?” dedirtiyordu bana.

İyi bir şarkı dinlemek, iyi bir roman okumak, iyi bir film izlemekten aldığım tadı alıyordum iyi bir futbolcuyu izlemekten de. Körü körüne tuttuğum takıma değil de izlemesi keyifli futbol icra edene karşı zaafım vardı. Benden fanatik ya da holigan olmayacağını çoktan anlamıştım.

III

Bu akşam Brezilya – Şili maçının olduğunu hatırladıkça keyfim yerine geliyordu. Kupayı Brezilya’nın kazanacağından ve Ronaldo’nun gol kralı ve turnuvanın en iyi oyuncusu ödüllerini alacağından şüphem yoktu. Ben bunları düşünüp gökyüzüne bakarken esas aksiyon yeryüzünde meydana geldi. Birden sallanmaya başladık. On dört yaşında idim ve daha önce hiç deprem yaşamamıştım. TV’de aşırı şiddetli bir depremin San Francisco’ya kıyamet gününü yaşattığı bir film izlemiştim ama o filmdeki depremlerde yer yarılıyor ve magma filan görünüyordu. Deprem değil de deprem pornosu gibi bir şey olduğu için pek ciddiye almamıştım.

Şimdi ise üzerinde yattığım çim zeminin sallandığını hissediyordum. Yirmi beş - otuz saniye kadar süren bu sarsıntı boyunca verdiğim ilk tepki ayağa kalkmak olmuştu. Sonrasında ise garip bir şekilde saatime bakmıştım. Saat 16:56 idi. Neden saatime baktığım konusunda ise en ufak bir fikrim yoktu. 

Yatay konumdan dikey konuma geçmiştim ama hala sallanan zeminin üzerinde idim teknik olarak. Hemen arkamdaki beton ayaklı su deposu kulesine baktım gayri ihtiyari. Depo yerinde duruyordu. Depodan dışarıya su da dökülmemişti. “Acaba deponun içi boş mu?” diye düşündüm.  O an en son endişelenmem gereken şey için endişeleniyordum. Hayatımın özeti… Annem ve kardeşimin evde olduğu aklıma geldi. Çantamı topladım. Bisikletime atladım ve yolun bomboş olmasından cesaret alarak son sürat pedallara abanıp eve doğru yol aldım.

Lojmandan içeri girerken bekçi kulübesinin önünde Tabanca lakaplı bekçi Mehmet amcayı gördüm. Elinde tuttuğu yarısına kadar dolu çay bardağı ile araç kapısının arkasında hızlı hızlı volta atıyordu. Bisiklet ile kaldırıma çıkıp yayaların geçtiği kısımdan geçtim. Tabanca Mehmet’e “iyi nöbetler” demek aklıma bile gelmedi. Elli altı adet ev olduğu için “56”lar adı verilen (Çok yaratıcı bir isim gerçekten) prefabrik lojmanların ilk sırasında, üç binanın ortasındaki binanın ikinci katında yaşıyorduk. On dört adet iki katlı prefabrik bina vardı lojmanın 56lar kısmında.

Hemen hemen herkes evinden dışarı çıkmıştı ve bahçede, beton piknik masalarında ya da çim zeminde oturmakta idi. Belli belirsiz bir uğultu vardı. Endişeli ve korku dolu bir uğultu olduğunu anlamak için dahi olmaya ihtiyaç yoktu. Yoldan gitmeyi bırakıp kaldırıma çıkarak çim zemin üzerinden, kestirme rotadan bahçedeki kalabalığa doğru yavaş yavaş pedalladım. Altımdaki zeminin yumuşamış olması pedal çevirmemi zorlaştırmıştı ama bu yumuşaklığı dinginlik verici bulmuştum. Kalp atışlarımın yavaşlamasını sağlamıştı altımdaki çim ve topraktan mütevellit bu zemin sanki. Bisikletimi bahçedeki çam ağaçlarından birine yasladım ve annem ile kız kardeşimi bulmak için kalabalığa daha dikkatlice göz attım. Yaşadığımız binaya en yakın, en öndeki beton piknik masasının birinde oturmakta idiler. Yanlarında Semra teyze ve kızı Serap abla vardı.

Oturdukları bölgede çam ağaçlarının altında onlarca beton, altıgen masa vardı. Lojman mimarisi tarzının güzide birer örneği olan altıgen beton masalar… Etrafında altı adet kare şeklinde beton üzerine tahta çakılmış oturma kısmı olan, sıva hali ile bırakılmış yüzeye sahip piknik masaları! Bu masaların tamamında evden kendini panikle dışarı atmış insanlar oturuyordu. Öğleden sonranın serin kısmına henüz geçmemişken gerçekleşen sarsıntı herkesi en ham, en savunmasız ve mal hali ile yakalamıştı sanki. Adana’da yılın bu zamanı bu saatte evde iseniz mayışmışsınızdır. Öğlen uykusu yapılan ya da duvara bakarak hayallere dalınan saatlerdir bu saatler.

Annem beni görünce “Göl kenarında mıydın?” dedi. Kafamı sallayarak onayladım. Tam olarak nerede olduğumu anlatmak için uğraşmak istememiştim. Göl kenarına yüz elli metre mesafede çimlerin üzerindeydim neticede. “Siz ne yapıyordunuz?” dedim. Annem öğlen uykusuna yatmış. Kız kardeşim ise hem lojmandan hem de sınıftan arkadaşı Canan ile salonda oyun oynuyormuş. Sarsıntı başlar başlamaz annem kardeşimi ve arkadaşını üzerinde ağır biblolar olan salon vitrininin önünden uzaklaştırmış ve sarsıntı durunca bahçeye inip halen oturdukları masaya oturmuşlar.

IV

Çam ağaçlarının altındaki beton masalar ve masaların etrafı bir iki saat içerisinde bir ortak yaşam alanına dönüşmüştü bile. Hava birazdan kararacaktı, gün batımının kızıllığı çam ağaçlarının ince yeşil yaprakları üzerinde ışıldıyordu. İnsanlar evlerinden piknik tüplerini ve çaydanlıklarını çıkartarak çay demlemeye ve uzatma kablolu üçlü prizlerine takarak çalıştırdıkları küçük ekran TV’lerde deprem hakkında bilgi almaya çalışmaya başlamıştı.

Ben de evden birkaç kalem pil, bir iki kitap ve basketbol topumu aldım. Eve girmeden evvel neyin nerde olduğunu hatırlamaya özen göstermiştim. Emin değilsem annemden alacağım eşyaların yerleri konusundaki bilgimi teyit etmesini istemiştim. Eve depar atarak girip, evin içinde oradan oraya koşturup alacaklarımı almış ve evden yine depar atarak çıkmış ve bahçeye inmiştim. Evin içindeki hareketlerim sezon öncesi kampında kondisyon yükleme antrenmanlarında kısa mesafe depar atarak konilerin arasından geçen bir futbolcuyu andırıyordu.

Fısıltı gazetesi gözümü korkutmuştu, çabuk hareket edip bir an evvel binadan çıkmalı idim. Deprem ile ilgili onlarca farklı felaket senaryosu dillendiriliyordu. “Bu daha başlangıç daha şiddetlisi olacakmış!” diyenler, “Ceyhan merkezli imiş, Seyhan merkezlisi de en az bunun kadar yıkıcı olacakmış!” diyenler ve “En az iki üç hafta daha evlere giremeyiz, durum çok fena imiş!” diyenler gırla idi. Bu kadar kesin bilgilere nereden haiz olduklarına dair en ufak fikrim yoktu. 

Internet çağında değil idik. Bilgi kaynağımız TV ve radyo idi ve onda da pek fazla alternatif yoktu. Herkes aynı radyo ve TV’den haber alıyordu neticede ama bazı insanlar kendilerine değişik kaynaklardan değişik bilgiler geldiğini ima eden hal ve hareketler içinde felaket senaryoları kusuyorlardı. Bu insanlara gidip omuzlarından tutup onları sarsarak; “Sus artık sus! İnsanların üzülmesine sebep olmaktan başka bir işe yaramıyor söylediklerin!” demek istiyordum. Çok sinirlenmiştim.

Hava kararmadan evvel kafamı dağıtmak ve biraz rahatlamak için basketbol oynamaya karar verdim. Felaket tellallarından biraz uzaklaşmak fikri çok hoşuma gitti. Basketbol topumu koltuğumun altına alıp basketbol sahasına inen çiçek ve ağaçlarla dolu patikaya tam yönelmiştim ki arkamdan birisinin;

“Mayk!” diye bağırdığını duydum.

“Mayk! Mayk! Ne yapıyoruz, yoksa üçlük yarışı mı yapacağız?” diyen Metin abiyi gördüm.

Metin Abi babamın bir arkadaşı idi. Eski bir basketbolcu idi. Hatta çok iyi bir eski basketbolcu idi. Metin abinin hemen yanında babam da vardı. Ağaçların arasından ilerlemiş ve insanların kümelendiği kısma varmışlardı ben Metin abinin sesini duyduğumda. Babam ile Metin abinin hemen arkasında iki kişi daha vardı ama biraz geride kaldıkları için kim olduklarını seçemiyordum. 

Ellerinde gazeteye benzeyen bir şey vardı. Gazeteye benzeyen o kağıda bakarak hararetli biçimde bir şey tartışıyorlardı. Yaklaştıklarında kim olduklarını anlamıştım. Çengel Fuat ve Tostos Turan idi babam ve Metin abinin hemen arkasından dünya yansa umurlarında olmayacak denli konsantre bir biçimde bir şeyler tartışarak yürüyen o iki kişi. Ellerindeki de “Yarış Dünyası” isimli haftalık at yarışı bülteni idi.

Lakap takma konusunda Adana’nın çok ofansif ve yaratıcı olduğunu iddia edebilirim. Çengel Fuat’ın lakabı bir bacağının diğer bacağından kısa olması sebebi ile topallayarak yürümesinden kaynaklanmakta idi ve bu durum doğuştan gelen bir şey idi. Tostos Turan’ın lakabı ileri derece şeker hastası olmasından kaynaklanan fevri ve asabi yapısı yüzünden herkese diklenmesi sebebi ile kendisine takılmış bir lakap idi. Toslamak fiilinden türetilmiş…

Babamın çoğu arkadaşının lakabı vardı ama bazıları beni gerçekten çok güldürüyordu. Sürekli takıldığı kahvehanenin sahibinin adı Öcü Mustafa idi. Çok yakışıklı olduğu için(!) konmuş bir lakap imiş. Yine aynı kahvehanenin müdavimlerinden Boksör Mehmet vardı. Yıllarca boksör olduğunu iddia edip daha sonra kendisinin yarısı ebatlarında bir adamdan çok feci dayak yiyince bu lakabı hak ettiğini söylemişti babam. Sürekli sarhoş gezen Zomzom Cemil, Arnavutluk göçmeni bir sürü mahalleli olduğu halde Arnavut Kemal lakabını alan tek kişi olan Kemal amca. Eşinden çok korkan ve kılıbık tavırlar sergileyen Kız Hasan vs.

 V

Metin abi, Çengel Fuat ve Tostos Turan ile birlikte basketbol sahasına ilerliyorduk. Aşırı keyifli bir ortam oluşmuştu bir anda. Sahaya vardığımızda önce Metin abi ile teke tek basketbol maçı yaptık. Sonra ben ve Tostos Turan’a karşı Metin abi ve Çengel Fuat şeklinde ikiye iki basketbol maçı yaptık. Son olarak Metin abi ile beş farklı noktadan beşer üç sayılık atış gerçekleştirdiğimiz ve en çok isabet bulanın kazandığı bir üç sayılık atış yarışması yaptık. Teke tek maç, ikiye iki maç ve üç sayılık atış yarışmasının tamamında kaybeden tarafta idim ama çok eğlenmiştim. Kafam gerçekten dağılmıştı. Basketbol mevzusu bitmişti ama yaptığımız maçların kritiği ve birbirimize sataşmamız bitmiyordu. Özellikle Çengel Fuat ve Tostos Turan küçük çocuklar gibi didişiyorlardı. Tostos Turan;

“Lan ben senin bacağının durumu yüzünden üzerine fazla gelmedim ama sen şimdi yendiniz diye götün kalkık kalkık konuşuyorsun.”

Deyince Çengel Fuat da onu;

“Hasiktir lan oradan, bacağımın durumu imiş, bacağımla ne ilgisi var oğlum, ben senden daha iyi basketbol oynuyorum. Nasıl çarptım seni tüm pozisyonlarda, tutamadın beni, arkamdan baktın, tozumu yuttun!”

Şeklinde yanıtladı.

Bu tartışma beş dakika daha devam ettikten sonra Çengel Fuat ve Tostos Turan sahadaki iki potadan birini iki tarafından ikisi olacak şekilde elleyerek diğer potaya kadar koşu yarışı yapmaya karar verdiler. Sahanın diğer ucundaki potanın direğine ilk dokunan yarışı kazanacaktı. Benden de hakem olmamı istediler. Biri ileri derece şeker hastası diğeri ise bir bacağı diğerinden daha kısa olan iki adamın kısa mesafe koşu yarışına hakemlik yapıyordum. Bu esnada Metin abi de saha kenarında ileri seviye ıslık çalma yeteneğini konuşturarak Rocky’nin ilk filmindeki Gonna Fly Now’ı ıslıkla çalıyordu. (*****) Gülmekten gözlerimden yaş geliyordu. 

Yarışın start işaretini verdim. İkisi de kendilerinden beklenmeyecek bir çabukluk ve azimle yerlerinden fırladılar. Daha iyi bir çıkış yapan Çengel Fuat arayı bir iki boy açtı. Bacaklarının durumundan dolayı garip görünen bir tarzı vardı ama gayet süratli idi. Fakat bir süre sonra Tostos Turan da hızını aldı ve kafa kafaya koşmaya başladılar. Sonlara doğru Tostos duran bir atağa kalktı ve bir buçuk iki boy farkla yarışı önde bitirip pota direğine ilk dokunan o oldu.

Tostos Turan’ın abartılı galibiyet sevincine yarışı kaybeden Çengel Fuat da dahil olmak üzere hepimiz eşlik ettik. Sahanın ortasında ellerimiz birbirimizin omzunda bir halka oluşturduk ve tezahürat yaparak hoplayıp zıpladık bir süre boyunca. Kaybeden yoktu, herkes seviniyordu. Sevinç faslı bitince basketbol sahasının ortasındaki yuvarlağın etrafına sırt üstü yere yattık. Ben hariç herkes bir sigara yaktı. Çengel Fuat sigarasından kallavi bir nefes çekip dumanını havaya savurduktan sonra bana;

“Şu Batman filminin reklamındaki adam ne diyordu bir daha söylesene!”

Dedi.

Metin abinin eniştesinin müdürlüğünü yaptığı sinemada her hafta bu ekip birlikte film izliyorduk. Film merakımın temellerinin atıldığı dönemleri yaşamakta idim. Anadolu Lisesinde İngilizce eğitim almış bir velet olarak filmlerden sonra caddede yürürken film fragmanlarında duyduğumuz dış sesin taklidini yapıyordum ve gülüyorduk.

Çengel Fuat’ın isteğini kırmadım ve sesimi; 1997 tarihli Batman & Robin filminin fragmanındaki tok sesli dayının ses tonuna benzetmeye çalışarak ve onun tonlaması ile;

“Batman! Robin! aaaaaand The Batgirl!"

Dedim.

Dördümüz birden yeniden kahkaha atmaya başladık. Saat iyice geç olmuştu. Lojmanda herkes hala dışarıda idi. Çoğu insan artçı deprem korkusu sebebi ile evine girmeye henüz cesaret edememişti. Sıcak bir Haziran sonu gecesi idi. Gökyüzünde tek bulut dahi yoktu. Zemine sırt üstü yattığımız için açık gökyüzündeki bir sürü yıldızı rahatlıkla görebiliyorduk.

Benim ise keyfim çok yerinde idi. Çünkü hala,-tüm gün boyunca olduğu gibi-  gökyüzüne zahmetsizce bakmak istiyordum. Gökyüzüne bakmak için kafamı yukarı kaldırmak zahmetine bile katlanmak istemiyordum. Yere sırt üstü uzanıp gökyüzüne bakmak istiyordum. Kafamı mümkün olduğunca fazla oynatmadan benim kadrajıma giren kısmına bakmak istiyordum gökyüzünün. 

Manzaranın tadını çıkarırken birden aklıma deprem esnasında hemen altında çimlere uzandığım beton ayaklı su deposunun içinde su olup olmadığı düşüncesi geldi. İçi boş bir su deposu için beton ayaklı bir kule dikmek çok manasız olurdu çünkü. İçi dolu olmalıydı. Bu düşünceye gark olmuşken içim geçti, uyudum ve Brezilya – Şili maçını kaçırdım. Brezilya maçı 4 -1 kazanacaktı ve R9 biri penaltıdan olmak üzere iki gol atacaktı.

 

*             Oasis – Color My Life

**           No Doubt – Don’t Speak

***         Oasis – Wonderwall

****      Prodigy – Firestarter

*****    Bill Conti – Gonna Fly Now (Theme from Rocky)                             

                                                                                            

                                                                                            Kasım 2024

                                                                                            Fethiye / MUĞLA